Mauro moet blijven!

Mauro werd geboren in Angola en in 2002 door zijn moeder alleen op een vliegtuig naar Europa gezet. Na een kort verblijf in Portugal komt hij in 2003 naar Nederland. Aanvankelijk vangt zijn halfzus hem op; na een half jaar meldt Mauro zich op tienjarige leeftijd als alleenstaande minderjarige asielzoeker bij de politie. In die status wordt hij ondergebracht bij een pleeggezin in Budel en daarna bij zijn huidige pleegouders Anita Marijanovic en Hans Mandigers in Oostrum en sinds kort Eindhoven. Mauro beschouwt hen als zijn ouders en hun peuterzoon als zijn broer; het gezin heeft geprobeerd hem te adopteren, maar daar Mauro's moeder nog leeft bleek dat problematisch. Alhoewel Mauro's oorspronkelijke asielaanvraag al in 2007 als uitgeprocedeerd geldt, zijn verzoek uit 2009 om een verblijfsvergunning op grond van artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (kortgezegd: op grond van het recht op eerbiediging van het gezinsleven) door uitspraak van de Raad van State op 20 mei 2011 definitief afgewezen is, en verschillende bewindslieden oordeelden dat wet noch discretionaire bevoegdheid ruimte laten hem verblijfsstatus te verlenen, voelt Mauro zich Nederlander en wil hij zich blijvend in Nederland vestigen. Zijn mogelijke uitzetting geldt als omstreden. In oktober 2011 werd er een kamerdebat aan de kwestie gewijd, ondanks dat het Parlement zich doorgaans niet over individuele gevallen uit spreekt. Mauro trad op in diverse tv-programma's en zijn verhaal beheerste dagenlang de landelijke media, niet het minst doordat de uiteenlopende opvattingen over zijn geval zowel de gedoogcoalitie van de regeringspartners alsook het intern verdeelde CDA zou kunnen doen scheuren.