123-Petitie: openbare piano in Gent

Liefste stad Gent
 

Proficiat! Je deed het weer. Met Gent als culturele opperdaan en in het kielzog van Londen en Parijs konden ook hier openbare piano’s niet uitblijven, naar ieders aangename verrassing. Groot was mijn vreugde te beseffen dat ik net als in Londen weer menig avond rond een piano kon vertoeven in het steeds aangenaam gezelschap van medemuzikanten. De twee vergeleken was Londen trouwens hoogstens een pasgeboren pony, in schril contrast met de mammoet van acht die de 123-Piano’s in Gent genoten. Meer dan eens was men (soms bijna letterlijk) oorverdovend enthousiast en de instrumenten bleven zelden onbespeeld. Dat het hier bol staat van talent werd nog maar eens bevestigd en onder het motto ‘typisch Gent’ bleven voorbijgangers keer op keer plakken als muzikale mieren op een boterham kunstconfituur. Zussen en broers verbroeder- en zusterden, verre vreemden ontmoetten en dansten, zongen en speelden een toontje hoger, teder, alsof niemand het mocht horen, dan weer luidkeels, alsof het niemand mocht ontgaan.

Wie wil kon zijn kunnen tentoonstellen en verder was iedereen elkaars gelijke. Ervaren muzikanten droomden glimlachend terug naar hun beginjaren, inspireerden en spoorden jeugdig potentieel aan om mee te musiceren. Toch een tikkeltje nostalgisch blikken we terug op de mooie muziek en het spontaan kameraadschap  dat we deelden. Wat bleek hiervoor nodig? Een piano. De mensen en animo kwamen als vanzelf. Aangezien een dergelijk relatief eenvoudig doch verdraaid efficiënte investering een gigantische schokgolf van publiek engagement teweeg bracht, vragen we ons collectief af of dit eigenlijk wel het einde moet zijn? We zingen immers in dezelfde toonaard en zijn nog lang niet uitgespeeld. Waar wij om vragen, lieve stad nauw aan ons hart, is om toch een openbare piano toegankelijk te houden, die net als tijdens 123-Piano toegewijd is aan het collectief talent. U krijgt er muziek en al even eeuwige dankbaarheid voor in de plaats.

En als blijk van dit laatste alvast een gedicht:
 

Het avondrood zoent de zon af

tot laat door straten stuit

bij elke pas versterkt het tot

een vol-luid geluid luidt

Een tamboerijn slaat noest de maat

de stemming welgestemd,

een sol dan hogere si mol

als taal door talent zwemt

Haar virtuoos-gekreukte hand

toetst toetsten en danst licht

ze glimlacht en herinnert zich

de lach op zijn gezicht

Een ademloze stilte

waarin het lied bezinkt

de slotnoot is gespeeld

de laatste klank weerklinkt,

het kind kijkt op, bloost zacht

kijkt opgelucht en lacht

een diep-dankbaar applaus weergalmt

door hen samengebracht.

ILja Van Braeckel

Teken mee de 123-Petitie, bedankt zo de organisatie van 123-Piano en zing mee voor een openbare piano in Gent!