International Campaign for Human Rights in Iran

درخواست از دبیرکل سازمان ملل متحد، کميسيونر عالي حقوق بشر سازمان ملل متحد، پارلمان ها و دولتهای کشورهای اتحاديه اروپا، کانادا و ايالات متحده آمريک

همانطوری که میدانيد جمهوری اسلامی ايران، آخرين بار در سال ۲۰۰۱ به دليل زير پا گذاشتن پی در پی حقوق بشر، توسط کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد محکوم گرديد. از آن تاريخ تا کنون، دولتهای اتحاديه اروپا، ايالات متحده آمريکا و همچنين کانادا، تقريبا هر سال، بدون هيچ موفقيتی، تلاش کردهاند که محکوميت جمهوری اسلامی را توسط اين کميسيون تحقق بخشند. اين عدم موفقيت را ميتوان به طور عمده به دليل ترکيب کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد، دانست که تعدادی از کشورهای عضو ان، خود محکوم به نقض گسترده حقوق بشر می باشند.
توجيه اين کميسيون برای محکوم نکردن جمهوری اسلامی در سالهای اخير، بهبود ـاگرچه بسياراندک- وضعيت حقوق بشر در دومين دوره رياست جمهوری محمد خاتمی بوده است. همچنين گفتگوهای اتحاديه اروپا با جمهوری اسلامی که ازسال ۲۰۰۱ حساسيت بيشتری يافت، اراده اتحاديه اروپا را براي محکوم کردن جمهوری اسلامی سست کرد۱. اين مذاکرات در حال حاضر به کلی کنار گذشته شدهاند .
از آغاز سال ۲۰۰۵ جامعه بين المللی شاهد سير وخامت دايمی وضعيت حقوق بشر در ايران بوده است. نمونه های بارز اين وخامت را ميتوان در تشديد سرکوب مطبوعات و همه اشکال سازماندهی مستقل اجتماعی (ان.جي. او. ها، اتحاديه های کارگری و سنديکاهای مستقل)، و همچنين در سرکوب اقليت های قومی مانند کرد ها، عرب ها و بلوچ ها و اقليت های مذهبی مانند بهايی، يهودی، صوفی و مسلمانانِ سنی مشاهده کرد۲.
انتخاب محمود احمدی نژاد به رياست جمهوری درژوييه ۲۰۰۵ باعث هرچه بيشتر زير پا گذاشتن حقوق بشر در ايران شده است. بطوری که درفاصله زمانی ژوييه ۲۰۰۵ تا کنون، شاهد نمونههای بسياری از سرکوب دسته جمعی و خشونت بار بودهايم. آزادی بيان، فعاليت تشکلها، و نيز فعالان اجتماعی و سياسی، بطورهمه جانبه و بسيارخشونت باری سرکوب میشوند و تعداد اعدامها، از جمله اعدام کودکان و همجنس گرايان بطور نگران کنندهای افزايش يافته است۳. اعدام يک زندانی سياسی در زندان رجائی شهر (گوهردشت)۴ ، بيانات و سياست يهودی ستيز رئيس جمهور احمدی نژاد، و سرکوب خشونت بار صوفيان در شهر قم۵، فضائی از وحشت در ميان فعالين اجتماعی، فعالين سياسی اپوزيسيون و اقليت های مذهبی، بخصوص يهوديان، بهائيان و اهل تصوف بوجود آورده است.
محکوميت جمهوری اسلامی توسط سازمان های بين المللی مانند عفوبين الملل، ديدبان حقوق بشر، گزارشگران بدون مرز و فدراسيون بين المللی حقوق بشر، و همچنين محکوميت هر از چند گاهي آن توسط پارلمانها، دولتها و سياستمداران غربی۶، در غياب يک فشار ديپلماتيک و سيستماتيک از سوی جامعه جهانی، بر اسا س گزارش دقيق وضعيت حقوق بشر در ايران توسط يک گزارشگر ويژه حقوق بشر سازمان ملل متحد، هيچگونه تاثير مثبتی بر روند فزاينده نقض حقوق بشر در ايران نخواهد داشت. تنها سازمان عفوبين الملل در فاصله زمانی ۱ ژوييه ۲۰۰۵ تا ۳۱ ژانويه ۲۰۰۶ تعداد ۵۳ اطلاعيه در مورد وضعيت وخيم حقوق بشر در ايران ومحکوميت جمهوری اسلامی صادر کرده است. يعنی يک اطلاعيه در هر ۴ روز! آنهم بدون هيچگونه تاثير!
برای اعمال فشارسيستماتيک و دايمی برمقامات جمهوری اسلامی، در جهت بهبود وضعيت حقوق بشر در ايران، ما امضا کنندگان اين نامه از دبیرکل محترم سازمان ملل متحد، کميسيونر عالي حقوق بشر سازمان ملل متحد، پارلمان ها و دولتهای کشورهای اتحاديه اروپا، کانادا و ايالات متحده آمريکا تقاضا داريم:
۱- کليه اقدامهای لازم را برای محکوميت جمهوری اسلامی ايران، به دليل زير پا گذاشتن گسترده و سيستماتيک حقوق بشر در ايران، در شصت و دومين اجلاس کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو (مارس ۲۰۰۶) به عمل آورند.
۲- کليه اقدامهای لازم را برای برقراری مجدد "شيوه مخصوص نظارت و گزارش" و تعيين يک گزارشگر ويژه حقوق بشر سازمان ملل متحد برای امور ايران، در اين اجلاس به عمل آورند.


- Petition to the European, Canadian, and American gouvernements and parliaments, United Nations High Commissioner for Human Rights and his Excellency the Secretary General of the United Nations:

"As you know, the last time the United Nations Commision on Human Rights in Geneva condemned the Islamic Republic of Iran for its systematic violations of human rights, was in 2001. Since then practically each year the European Union, the United States of America and Canada have tried to bring about a new condemnation of the Islamic Republic of Iran, but without success. This failure is mainly due to the structure of the United Nations Commission on Human Rights, which include members who have themselves been accused of committing human rights violations.
The Commission justified its decision not to issue a Resolution condemning Iran by pointing at the -barely noticeable- positive developments in the human rights situation during the second term in office of President Mohammad Khatami. In addition, the Commission considered that the EU-Iran dialogue, which had a cautious beginning in 2001, should be given a chance1. At present this Dialogue has become totally bogged down.
From the beginning of 2005 the international community is, however, witnessing a continuous worsening of the human rights situation in Iran, such as an intensified suppression of the press freedom, of all forms of independent social organisation (NGOs, labour unions, syndicates), as well as of the ethnic minorities like the Kurdish, Arab and Balouch people, and the religious minorities like Bahai, Sufi, Jewish and Sunni muslim communities2.
Since the election of President Mahmoud Ahmadinejad in June 2005, this negative process has been accelerated. Since June 2005 to the present day, massive violations of human rights have been occurring in Iran. The freedom of expression has been totally restrained, social and political activists have been systematically and drastically suppressed, the number of executions including executions of minors and homosexuals have increased alarmingly3. The execution of a political prisoner in Radjaei Shahr (Gohardasht) prison4, anti-Semite policy and declarations of president Ahmadinejad and the cruel crackdown on Sufis in the city of Qom5 have created a climate of fear among the social activists, political dissidents and religiouse minorities, especially Jewish, Bahai and Sufis.
The condemnation of the Islamic Republic of Iran by international organizations like Amnesty International, Human Rights Watch, International Federation for Human Rights (FIDH), Reporters Without Borders (RSF), as well as sporadic condemnations by western parliaments, governments and politicians6 do not, in the absence of systematic diplomatic pressure based on a strict control of a Special United Nations Rapporteur for Iran, have any effect on the worsening situation. Over the period of 1-June 2005 - 31 January 2006 Amnesty International alone has issued more than 53 statements regarding the human rights violations in Iran. This signifies about one statement every four days! All in vain!
In order to achieve a systematic and permanent pressure on the Iranian authorities to improve their human rights record, we, the signatories of this letter, ask the Europeans, Canadian and American parliaments and governments, United Nations High Commissioner for Human Rights and his Excellency the Secretary General of the United Nations:
1. to take all necessary measures to have the Islamic Republic of Iran condemned, for its massive and systematic violations of human rights, by the United Nations Commission on Human Rights during its 62nd Session in March/April 2006 in Geneva;
2. to take all necessary steps towards re-establishing a Special Procedure to monitor and report on Iran and appointing a UN Special Rapporteur for Human Rights in Iran".


- Pйtition a les gouvernements et parlements de Europe, Canada et les Etats Unie, le Haute commissaire aux droits de lHomme des Nations Unie et son excellence le Secrйtaire Gйnйral des Nations Unie:

"Comme vous le savez, la Rйpublique Islamique dIran, en raison de la violation des droits de lhomme, a йtй condamnй pour la derniиre fois en 2001 (aprиs 51 condamnations) par la commission des droits de lHomme des Nations Unies. Jusquа aujourdhui et tous les ans, les gouvernements de lUnion Europйenne, des Etats-Unis ainsi que du Canada, ont tentй en vain de faire condamner ce rйgime sans y parvenir et ceci en grande partie par le fait que ces mкmes pays, qui constituent la Commission des Droits de lHomme des Nations Unies, ne respectent pas les Droits de lHomme. La raison de la non-condamnation de lIran que donne la Commission des Droits de lHomme des Nations Unies stipule que la situation des droits de lhomme en Iran sest amйliorйe depuis la prйsidence de Mohammad Khatami. Ainsi, les dialogues entre lEurope et la Rйpublique Islamique dIran, qui ont йtй plus nombreux depuis 2001, ont aboutit au fait que lEurope sest portй moins favorable а la condamnation de lIran1.
Depuis le dйbut de lannйe 2005, la communautй internationale a йtй tйmoin du fait que la situation des Droits de lHomme en Iran sest aggravйe. Limage de cette aggravation sest vue dans la rйpression croissante de la presse, des ONG, des groupes travailleurs, des diffйrents syndicats et йgalement dans la rйpression des minoritйs ethniques comme les kurdes, les arabes et les baloutches, et des minoritйs religieuses comme les Bahaпs, les Juifs, les Soufis et les Sunnites2.
La montйe au pouvoir de Mahmoud Ahmadi Nejad, en juillet 2005, a engendrй un accroissement de ces rйpressions. En lespace de quelques mois, de juillet 2005 а aujourdhui, nous avons йtй tйmoins de rйpressions collectives (envers les travailleurs, les йtudiants) et violentes. La libertй dexpression, les activitйs des organismes et les activistes politiques ont йtй rйprimйs de maniиre agressive. Le nombre dexйcution, notamment les exйcutions des mineurs et des homosexuels, a augmentй3. Il y eut йgalement lexйcution dun prisonnier politique dans la prison de Gohardasht4. Les propos antisйmites de Mahmoud Ahmadi Nejad et les rйpressions extrкmement violentes envers les Soufis (qui son en majoritй musulmans et non politiques) а Qom5 ont entraоnй une atmosphиre de peur au sein de la population.
Jusquа maintenant, la Rйpublique Islamique dIran a йtй condamnйe par des organisations internationales comme Amnesty Intenational, Human Rights Watch, Reporter Sans Frontiиres, la Fйdйration Internationale des Droits de lHomme et йgalement par certains parlements, gouvernements et personnalitйs politiques occidentales6. Cette condamnation pourrait avoir des consйquences positives si elle йtait appuyйe par une fermetй diplomatique et systйmatique de la communautй internationale.
Pour obtenir cette fermetй diplomatique et systйmatique de la part de la communautй internationale envers la Rйpublique Islamique dIran, dans le but damйliorer la situation des Droits de lHomme en Iran, nous demandons aux parlements, aux gouvernements membres de la communautй europйenne, au Canada et aux Etats-Unis :
1- La condamnation du rйgime Islamique dIran au cours de la 62иme rйunion de la commission des droits de lhomme а Genиve en mars 2006, en raison de la violation continuelle et systйmatique des droits de lHomme en Iran.
2- Lentrйe en jeu dun reporter spйcial de la commission des droits de lhomme des Nations Unies pour le cas de lIran et lйtude de lapplication des droits de lhomme dans ce pays".


- Petition an die Regierungen und Parlamenten von Europa, Canada und die Vereinten Staten, der Hohe Kommissar fьr Menschenrechten der Vereinte Nationen und seinen Exzellenz der Secretar General der Vereinte Nationen:

"Wie Sie wissen, hat die Kommission der Vereinten Nationen fьr Menschenrechte in Genf im Jahre 2001 die Islamische Republik Iran wegen der Verletzung der Menschenrechte verurteilt.
Seither haben die europдischen Staaten, die Vereinigten Staaten von Amerika und Kanada vergeblich versucht, die Verurteilung der Islamischen Republik Iran durch diese Kommission zu erreichen.
Dieses Misslingen liegt in der Struktur der Kommission der Vereinten Nationen fьr die Menschenrechte, weil einige Staaten als Mitglied dieser Kommission selbst die Menschenrechte hдufig verletzen.
Die Rechtfertigung dieser Kommission zur Unterlassung und Distanzierung der Verurteilung der Islamischen Republik in den vergangenen Jahren, selbst in der. Periode der Staatsprдsidentenwahl von Khatami, schien sehr lamentierend zu sein. Die feinfьhligen Verhandlungen und Diskussionen der europдischen Union mit der Islamischen Republik Iran ab 2001 haben dazu beigetragen, dass der Wille der europдischen Union zur Verurteilung der Islamischen Republik Iran geschwдcht wurde1.
Dieser Dialog ist gegenwдrtig in die Vergessenheit getrieben worden.
Seit 2005 zeugt die Internationale Gesellschaft jedoch eine unbeschreibliche Verschlechterung der Lage der Menschenrechte im Iran. Die Beispiele dieser fatalen Handlungsweise kann man bei der harten Unterjochung der Presse und allen unabhдngigen sozialen Einrichtungen (N.G.O, Arbeitergewerkschaften und freie Gilden) sowie bei der Unterdrьckung der Minderheitsvцlker wie:
Kurden, Araber, Belutschen usw. Minderheitsreligionen wie Bahais, Juden, Sufis, sunnitischen Moslems usw.) beobachten2.
Seit der Machtьbernahme des Mahmoud Ahmadinejad im Juni 2005 als Staatsprдsident im Iran hat die Lage der Verletzung der Menschenrechte im Iran ihren Hцhepunkt erreicht. Es sind zum Beispiel seit Juni bis heute massive Unterdrьckung aufgezeichnet worden. Die Pressefreiheit, die Redefreiheit und die Aktivitдten der Organisationen und der sozialen und politischen Aktivisten werden in allen Bereichen des Volkes niedergeschlagen und deprimiert.
Die Hinrichtungen, insbesondere die der Kinder und der Homosexuellen, wurden zugenommen3.
Die Hinrichtung des politischen Gefangenen Hojat Zamani im Gefдngnis Rajai Schahr (Gohardscht) 4, die antisemitischen ДuЯerungen des irren Staatsprдsidenten des Iran, die Niederschlagung der Sufis in der Stadt Ghom5 haben einen dimensionalen Angstzustand bei den sozialen und politischen Aktivisten, Oppositionen und den Minderheitsreligionen, insbesondere den Juden,, Bahais und dem Sufismus, herbeizitiert.
Die Verurteilung der Islamischen Republik Iran durch die internatonalen Organisationen wie Amnesty International, Menschenrechtsorganisationen, grenzlosen Berichterstatter und internationalen Fцderationen, Parlamente, Staaten und die westlichen Politiker6 haben systematisch keine Wirkung gezeigt.
In dem Zeitraum vom 1.Juni 2005 bis 31.Jauar 2006 hat die Amnesty International allein mehr als 53 Kommuniques, alle 4 Tage einmal, ohne Erfolg, Verцffentlicht.
Um einen dauerhaften und systematischen Druck auf die Behцrden der Islamischen Republik Iran im Zusammenhang mit der Einhaltung der Menschenrechte im Iran auszuьben, richten wir, die Unterzeichner dieses Schreibens, unser Ersuchen an die Parlamente, die Regierungen der europдischen Gemeinschaft, den Staat Kanada und die vereinigten Staaten von
Amerika:
1: Alle erforderliche MaЯnahmen zur Verurteilung der Islamischen Republik im Zusammenhang mit der Verletzung der Menschenrechte im Iran in der 62. Sitzung der Menschenrechtskommission der Vereinen Nationen in Genf (Mдrz 2006) zu ergreifen.
2: Alle erforderliche MaЯnahmen zur kontinuierlichen Bestдndigkeit der besonderen Aufsicht und Berichterstattung sowie Einsetzung bzw. entsendung eines stдndigen Vertreters der Kommission fьr Menschenrechte , der im Iran ansдssig ist und die Ьberwachung der Menschenrechte im Iran wahrnimmt, vorzunehmen.


- Petitie aan de regeringen en parlementen van Europa, Canada en de Verenigde Staten, de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor Mensenrechten en zijne Excellentie de Secretaris Generaal van de Verenigde Naties:

"Zoals u weet, is de Islamitische Republiek Iran voor het laatst in 2001 wegens systematische schendingen van de mensenrechten, door de Commissie voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties veroordeeld. Sindsdien hebben de Europese Unie, de Verenigde Staten en Canada vrijwel ieder jaar tevergeefs getracht een nieuwe veroordeling van de Islamitische Republiek Iran te bewerkstelligen. Dit falen is vooral te wijten aan de structuur van de VN-Mensenrechtencommissie en de politieke consideraties van sommige leden van de Commissie, die zelf beschuldigd zijn van schendingen van mensenrechten.
De Commissie rechtvaardigde zich voor het niet-veroordelen van Iran, door te wijzen op de -nauwelijks merkbare- positieve ontwikkeling van de mensenrechtensituatie tijdens de tweede ambtstermijn van President Mohammad Khatami. Ook speelde een rol dat de EU-Iran Dialoog, die in 2001 een voorzichtige aanvang nam, een kans moest krijgen1. Deze Dialoog is momenteel geheel verzand.
Vanaf begin 2005 neemt de internationale gemeenschap echter een continue verslechtering waar van de mensenrechtensituatie, zoals een verhevigde onderdrukking van de persvrijheid en van alle uitingen van onafhankelijke sociale bewegingen in Iran (NGOs, vakbonden) evenals onderdrukking van etnische minderheden als de Koerdische, Arabische en de Balouchi bevolkingsgroepen en van religieuze minderheden als de bahaiis, soefis, joden, christenen, zoroastriлrs en soenni moslims2.
Sedert de verkiezing van President Mahmoud Ahmadinejad in juni 2005 heeft dit proces zich nog versneld. In de periode juni 2005 tot heden hebben zich in Iran massale schendingen van de mensenrechten voorgedaan. De vrijheid van meningsuiting is geheel aan banden gelegd, er vond systematische en drastische onderdrukking plaats van de sociale - en politieke activisten, het aantal executies, inclusief executies van minderjarigen -ondanks het vigerend moratorium- en homosexuelen, steeg onrustbarend3. De executie van een politieke gevangene in de Radjaii Shahr (Gohardasht) gevangenis4, anti-semitisch beleid en dito uitspraken van president Ahmadinejad en de wrede aanval op de soefis in de stad Qom5 hebben een klimaat van angst geschapen onder de sociale activisten, politieke dissidenten en religieuze minderheden, met name onder de joodse, bahaii en soefi gemeenschappen.
De veroordeling van de Islamitische Republiek Iran door internationale organisaties als Amnesty International, Human Rights Watch, de International Federation for Human Rights (FIDH), Reporters sans Frontiиres (RSF) alsmede sporadische veroordelingen door westerse parlementen, regeringen en politici6 hebben, in afwezigheid van een systematische diplomatieke druk gebaseerd op een strenge controle door een Speciale Rapporteur van de Verenigde Naties voor Iran, geen enkel effect op de verslechterende situatie. Alleen al Amnesty International heeft tussen 1 juni 2005 en 31 januari 2006 ruim 53 verklaringen uitgegeven over de mensenrechtenschendingen in Iran. Dit betekent ongeveer ййn verklaring per vier dagen. Allemaal tevergeefs!
Voor de uitvoering van een systematische en permanente druk op de Iraanse autoriteiten voor verbetering van de mensenrechtensituatie vragen wij, de ondertekenaars van deze brief, de Europese, Canadese en Amerikaanse parlementen en regeringen:
1- alle noodzakelijke maatregelen te nemen om te komen tot veroordeling van de Islamitische Republiek Iran wegens haar massale en systematische schendingen van mensenrechten, door de VN-Mensenrechtencommissie tijdens haar 62ste vergadering in maart/april 2006 in Geneve.
2- alle noodzakelijke maatregelen te nemen voor het opnieuw invoeren van een speciale procedure teneinde controle op en verslaggeving over Iran te verwezenlijken alsmede voor het benoemen van een Speciale Rapporteur voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties in Iran".