NIE ZGADZAM SIĘ NA LECZENIE HOMOSEKSUALIZMU W POLSCE. PRZECIW LEGALNOŚCI LUBELSKIEJ ODWAGI

IRENA LIPOWICZ

Rzecznik Praw Obywatelskich

BARTOSZ ARŁUKOWICZ

Minister Zdrowia

Szanowni Państwo!

Zwracam się z prośbą o wyjaśnienie ram formalnych, pozwalających funkcjonować Ośrodkowi ODWAGA w Lublinie, prowadzonego przez Fundację "Światło-Życie", a także umożliwiających uznanie go za organizację pożytku publicznego.

Ośrodek ODWAGA zajmuje się leczeniem osób nie-heteronormatywnych, a także działaniami "edukacyjnymi", mającymi na celu:

- uzasadnienie przekonania o dewiacyjnym charakterze orientacji nie-heteroseksualnej i

- wsparcie dla rodziców osób homoseksualnych.

Wielokrotnie mówi się w Polsce o ranieniu uczuć religijnych, stosowne zapisy prawne pozwalają również na dochodzenie swoich praw - z tytułu owego ranienia - przed sądem.

W związku z tym chciałbym dociec, w jaki sposób chronione są moje dobra osobiste, ranione przez pseudo-naukowe publikacje czy świadectwa publikowane przez Ośrodek ODWAGA.

Chciałbym również wiedzieć, jakie przepisy prawne pozwalają na działalność Ośrodka w zakresie terapii czegoś, co świat medycyny i nauki nie traktuje jako choroby? Naukowym uzasadnieniem poczynań Ośrodka nie może być przecież chociażby publikowane na jego stronie oświadczenie Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy USA. 

Poglądy o braku moralnego uporządkowania osób homoseksualnych czy  twierdzenia odmawiające autentyczności przejawianej przez nas miłości i deformujące obraz budowanych przez nas związków godzą w moje dobra osobiste, ale nie są bezpośrednio niebezpieczne.

Bezpośrednio niebezpieczne są za to publikacje uzasadniające w pseudonaukowy sposób dewiacyjność nie-heteroseksualnej orientacji seksualnej. Są bowiem narzędziem manipulacji opinii publicznej i sposobem kształtowania negatywnego obrazu osób homoseksualnych w naszej społeczności, jako osób wymagających leczenia.

Jeszcze bardziej niebezpieczne są legitymizowane przez Państwo działania terapeutyczne oraz "edukacyjne" Ośrodka.

Brak sprzeciwu państwa wobec praktyki leczenia czegoś, co nie jest schorzeniem, daje bowiem poczucie zasadności takiego postępowania. 

Brak sprzeciwu państwa wobec działań "edukacyjnych" jest z kolei przyzwoleniem na budowanie w rodzicach zdeformowanego obrazu homoseksualizmu oraz  wyrabianiem w nich niechęci do własnych dzieci, o ile te nie poddadzą leczeniu i nie staną heteroseksualne.

Religijna niechęć względem homoseksualizmu powinna być wewnętrzną sprawą religii. W momencie jednak, gdy przybiera ona formy pseudonaukowe i pseudomedyczne, przestaje być sprawą danego wyznania.

Proszę, by zajęli Państwo stanowisko w tej sprawie.

Z szacunkiem,

Marcin Bogusławski

filozof