آزادی هفت مدیر جامعه بهایی و آزادی تشکیلات

چندی است که هر یک از 7 مدیر سابق جامعه بهاییان ایران به بیست سال حبس محکوم شده اند. این حکم در راستای آزار و اذیت سیستماتیکی است که بر پیروان این دین در ایران وارد می شود و تنها دلیل آن اعتقاد این افراد به مذهبی جز مذهب رسمی ایران است. بسیاری از روشنفکران و فعالان حقوق بشر در ایران به همراه سیاستمداران برخی کشورها اعتراض خود را به این حکم اعلام داشته و ابراز کرده اند که هیچ گونه مدرکی بر علیه این هفت مدیر جامعه بهاییان ایران وجود ندارد. این حکم و دیگر احکام ناعادلانه ای که بر علیه بسیاری از پیروان اقلیت های مذهبی در ایران چون مسیحیان، کلیمیان، دراویش گنابادی و ... اجرا می شود نشان از آن دارد که پیروان این مذاهب در اجرای آیین و مراسم مذهبی خود و داشتن تشکیلات مذهبی که از حقوق اولیه هر انسانی است محرومند.

در سال های اخیر فشار بر اقلیت های مذهبی در ایران افزایش یافته و هر روز شاهد تبعیضی بر علیه آنان هستیم. در حالی که در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نه تنها اعتقاد داشتن به ادیان الهی ممنوع نگشته و باید حکومت از جان و ناموس و اموال آنان (همچون دیگر ایرانیان) در برابر تجاوز محافظت نماید بلکه در اصل ۱۴ قانون اساسی آمده است : دولت‏ جمهوري‏ اسلامي‏ ايران‏ و مسلمانان‏ موظفند نسبت‏ به‏ افراد غير مسلمان‏ با اخلاق‏ حسنه‏ و قسط و عدل‏ اسلامي‏ عمل‏ نمايند و حقوق‏ انساني‏ آنان‏ را رعايت‏ كنند.

ما امضا کنندگان این نامه از مسئولین جمهوری اسلامی ایران خواستار آزادی بی قید و شرط هفت مدیر سابق جامعه بهایی در ایران و آزادی تشکیلات مذهبی در ایران هستیم.