Nos últimos meses a situación en Oriente Medio está a sufrir unha escalada de violencia, morte, destrución e tortura, insoportables para as persoas cun mínimo de sensibilidade en relación co sufrimento alleo.
Palestina, eterno conflito rexional non resolto, singularmente, a franxa de Gaza, vive o acoso permanente da aviación israelí, os asasinatos selectivos, o bombardeo sistemático das vivendas e da poboación civil, provocando a morte de nenos e anciáns inocentes, alonxando, de novo, as oportunidades para a paz.
Siria, nunca auténtica guerra civil non declarada, vive o horror dun réxime que non dubida en afogar, con armamento pesado e a violencia máis cruel, as protestas e as demandas da súa sociedade civil e dos seus grupos de resistentes armados, nunca confrontación desigual e interposta moito máis ampla e na que participan actores diversos de carácter relixioso, económico e militar, nomeadamente Occidente e algúns países árabes, axudando ós combatentes armados, e por outra parte, o exército e as milicias paramilitares de Bashar al Assad. Neste conflito bélico, que leva xa un ano activo, as Nacións Unidas, por medio do enviado especial da ONU e da Liga Árabe, Koffi Annan, tentan un alto o fogo que parece imposible de materializarse nos escenarios do conflito. Mentres, as cidades rebeldes viven o horror da violencia máis extrema, e as organizacións internacionais, Amnistía Internacional ou Human Rights Watch, denuncian torturas e crimes contra da humanidade. Co precedente máis inmediato de Libia, Rusia e China opóñense no Consello de Seguridade a calquera tentación intervencionista de carácter militar occidental.
Irán, cun programa de enriquecemento de uranio moi avanzado, podería ingresar no club nuclear en pouco tempo, o que desperta en Israel, a única potencia atómica da rexión, desexos irrefreables de intervención militar co apoio, directo ou indirecto, dos EE.UU. Aínda que, polo momento, o presidente Obama resiste as presións do goberno de Netanyahu e do seu propio lobby xudeo, todo parece indicar que a decisión está tomada. Falla por escoller o día e a hora máis conveniente.
Por último, Afganistán e Irak, lonxe de acadar a paz e a estabilidade prometida por décadas de inxustificables intervencións e permanente presencia militar occidental, sofren a violencia dos continuos enfrontamentos e atentados entre as forzas de ocupación e os resistentes de moi distinto signo.
Diante desta situación, a Coordinadora Galega pola Paz, considera necesario facer pública a presente Declaración sobre a base dos seguintes principios:
1º.- A crecente violencia bélica que vive Oriente Medio, particularmente, Palestina e Siria, xunto coas ameazas directas de intervención militar en Irán por parte do goberno israelí, significan un perigo de enorme gravidade para a paz e a seguridade na rexión, podendo contaxiar a inestabilidade e a guerra a todo o Mediterráneo.
2º.- As Nacións Unidas están obrigadas a facer realidade o fin para o que foron concibidas, evitar ós nosos fillos o horror da guerra, de tal maneira que deberían despregar todo o seu potencial diplomático, económico e político para acadar un alto o fogo en Siria, establecer corredores humanitarios, a apertura de negociacións entre as partes, e a presencia inmediata de cascos azuis que eviten máis derramamentos de sangue.
3º.- Unha intervención militar israelí contra das instalacións nucleares de Irán, aínda que demorase por anos o seu ingreso nas potencias atómicas, contribuiría a fortalecer ó réxime teocrático e, moi probablemente, conlevaría unha inmediata resposta militar que abriría un novo conflito bélico de imprevisibles consecuencias, nunha zona xa de por si espoliada pola guerra e a inestabilidade.
4º.- Frear as tentacións belicistas e expansionistas do sionismo, facerlle cumprir o dereito internacional e as resolucións das Nacións Unidas, impedir novos asentamentos en territorio palestino, derrubar os muros da vergoña e rematar coa violencia indiscriminada, non parece tarefa fácil. En calquera caso, corresponde á comunidade internacional e de maneira moi especial, á Unión Europea, recuperar o protagonismo e actuar diplomática e politicamente, mesmo impoñendo as sancións que fosen necesarias, para que o goberno israelí cumpra e deixe de poñer en perigo a paz na rexión e no mundo.
5º.- Somos a cidadanía global, a sociedade civil organizada de cada país, os homes e mulleres de paz en todo o mundo, quen temos que interpelar ós nosos respectivos gobernos para asegurar o cumprimento das normas internacionais, frear as ameazas á paz, reclamar a resolución pacífica dos conflitos, promover o diálogo e o entendemento, a negociación política, e a primacía da palabra e da diplomacia fronte da violencia e a imposición.
Con estes criterios, a Coordinadora Galega pola Paz poñerá en marcha diversas iniciativas que teñen por obxecto difundir entre a cidadanía galega a idea de que a violencia crecente en Oriente Medio significa unha ameaza -tamén crecente-, para todas e todos nos, así como para a paz mundial.
Entre as iniciativas a promover queremos salientar as seguintes:
1. Presentacións públicas da presente Declaración en diversos Actos Cívicos que terán lugar nas principais vilas e cidades de Galicia.
2. Facilitar a sinatura da mesma nas redes sociais co obxecto de facerlla chegar ó goberno español, á Comisión Europea, ás Nacións Unidas, así como ás partes enfrontadas.
3. Propiciar declaracións municipais e parlamentarias pola paz e contra da violencia en Oriente Medio sobre a base da Declaración precedente.
4. Alertar á cidadanía das posibilidades reais dunha próxima intervención militar en Irán, das gravísimas consecuencias que tal situación podería ter para a nosa sociedade, e demandar o seu compromiso pacifista participando en todas as convocatorias que a Coordinadora Galega pola Paz poñerá en marcha de inmediato.
COORDINADORA GALEGA POLA PAZ
Adega,Asociación Chambo, Asociación Pola Esquerda,Asociacións de Mulleres Recandea,AS-PG, BNG, CAE,CAF,CIG, Coordinadora de Creentes Galegos, Coordinadora Galega de ONGs para o Desenvolvemento, EU-IU, Federación Ecoloxista Galega, Foro Galego da Inmigración, Fundación Araguaney, Fundación para a Igualdade María Xosé Arcos, Fundación 10 de Marzo, Fundación Luís Tilve, Galiza Nova, Grupo de Obxección Fiscal Galega, IGADI, INTERED Galicia, INTERMON- OXFAN, Movemento Rural Cristián, Mulleres Cristiás Galegas, PSdG- PSOE, Seminario Galego de Educación para a Paz, SLG-CC.LL, SN de CC.OO de Galicia,Solidariedade Internacional, STEG,UGT- Galicia, Unión de Estudiantes Árabes, UU.AA, Voluntariado Social ROGAS,Xustiza e Sociedade,Xuventude Comunista Galega, Xuventudes Socialistas de Galicia.